Adap, Mabad, Fıtrat…
Her gün kan, her gün ÅŸiddet, her gün ölüm var son zamanlarda ülkemde. Toplum olarak bu kirli tezgahın arkasındakileri ve niyetlerini gayet iyi bilmemize raÄŸmen ısrarla susuyoruz. Belki küçük burjuva alışkanlıklarımız sebep oluyor bu akıl tutulmasına belki de  dipsiz ve yersiz korkularımız. Sebep her ne olursa olsun, gerçekten utanç verici derecede onursuz bir duruÅŸ bu sessizliÄŸimiz. Göreceksiniz, tarih bunları hep yazacak…
Mehmet, Aylan, Hasan, Berivan
anla artık, giden can!
bir sor ulan kendine,
döktüren kim bunca kan?
bir uzun adam,
bir kısa adam,
ikisini toplasan,
billah etmez çeyrek adam!
Unutma ey halkım, “Sükut, ikrardan gelir!” ve sustukça da sıra bugün bana, yarın sana..!
Dışarıdan bakan hemen hiç bir gözün anlam veremediÄŸi bir saçmasapanlık, yaÅŸanıyor son yıllarda ülkemizde. Sosyologlar, toplumun yaÅŸadığı bu akıl tutulmasını, onursuzluÄŸa yakın teslimiyeti ve koÅŸulsuz iÅŸbirlikteliÄŸini meÅŸhur Stockholm Sendromu ile açıklamaya çalışsa  da sanırım durumumuz biraz farklı! Biz Stockholm Sendromu deÄŸil, literatüre geçmesi gereken baÅŸka bir sendromu yaşıyor, yaÅŸatıyoruz! Bireyin kendisinden modellenip, toplumumuzun hemen her noktasına sirayet etmiÅŸ kendi öz sendromumuz bu:Â